Spullen weggooien werkt voor mij net als therapie. Het maakt me gelukkig als ik een vuilniszak voller ziet worden. En hoe meer lege ruimtes ik creëer, hoe rustiger ik word.
Maar er komt natuurlijk een moment dat er niks meer is om weg te gooien. Mijn handen jeuken al als ik mijn moeders 2 jaar oude Prive een Weekend bladen ziet. Ze moeten en horen in de papierbak. Ja, niet alleen van volle vuilniszakken wordt ik gelukkig, maar ook van stapels papier. En het feit dat ik dus mijn afval scheid en recycle maakt het mij rustig.
Nu ik niks meer heb om weg te gooien, behalve papier restjes en plastic flesjes, ben ik met mijn therapie-sessie overgestapt op de computer. JPEG-plaatjes weggooien en prullenbak legen was niet genoeg. Ik moest iets groter verwijderen.
Dus ik besloot om mijn eerste hotmail te verwijderen, marcella_star@hotmail.com. Gemaakt op mijn 13e en sinds mijn 16e niet meer online. Toen heb ik mijn nutteloze MySpace verwijderd. En als laatst kregen mijn 182 Hyves vrienden 1 vriend minder.
Ik denk dat ik me voorlopig rustig kan houden en met geduld kan wachten op een volgende lading weggooi materiaal.
